Μια νύφη για τον (ευνουχισμένο) γιο μου παρακαλώ..

Και δεν είναι ψέμα. Ας το παραδεχτούμε. Είμαστε ένα ευνουχισμένο έθνος. Νιώθουμε κουρασμένοι απ' την οικονομική ή επαπειλούμενη ανεργία, την οικονομική δυσπραγία, την εργασιακή ανασφάλεια, τη σεξουαλική αφασία (που εξαντλείται σε εξαντλητικές συζητήσεις για το dvd της Τζούλιας στα επαγγελματικά πηγαδάκια ή στα τηλε παράθυρα) και this is it.

Η αξιοπρέπειά μας υπάρχει πια μόνο στα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας με αποτέλεσμα να τη μονοπωλούν και να τη διαχειρίζονται μόνο γραφικές και θλιβερές τηλε περσόνες σαν τον Πρέκα και τον εθνικό τηλε νομάρχη ή τον Άνθιμο σε ρόλο υπερ υπουργού να έχει υπό άμβωνος άποψη επί παντός επιστητού δημοσίου ζητήματος.

Εκτοξεύει μάλιστα μύδρους εναντίον των "εχθρών" (μεταναστών) του έθνους και ο ίδιος όπως και η επίσημη εκκλησία σκίζει τα ράσα της για την Ελλάδα και την πολιτισμική υποτιθέμενη ταυτότητά μας η οποία εντελώς τυχαία είναι σε πλήρη σύμπνοια με τα οικονομικά συμφέροντά της. Αντίθετα, η φορολόγησή της....δεν είναι.

Το περιβόητό μας φιλότιμο υπάρχει μόνο στα λεξικά σαν ένα φιλολογικό απολίθωμα, ένα μουσειακό έκθεμα στα σκονισμένα χάρτινα ράφια τους.

Παροπλισμένοι και αδρανείς παρατηρούμε την Τουρκία να αλωνίζει το Αιγαίο, περιοριζόμενοι σε χλιαρές αντιδράσεις με γραφειοκρατικό χαρακτήρα.

Δεν είναι ψέμα. είμαστε ένα έθνος πεθαμένο. Χωρίς όραμα. Χωρίς αλληλεγγύη. Χωρίς Ηθική. και φυσικά δεν εννοώ την (π)ηθική των μεσημεριανατζούδων που "κοκκινίζουν" μπροστά στα ηθικά ολισθήματα της Τζούλιας.

Ανίκανοι να διαχειριστούμε την εθνική μας οικονομία που είναι ο θεσμός που εξασφαλίζει την εθνική μας κυριαρχία (έχει δικιο ο Γιωργάκης), έχουμε παραχωρήσει την τακτοποίηση των δημοσιονομικών μας στο μικτό κλιμάκιο ΕΕ και ΔΝΤ (ευτυχώς θα πω εγώ γιατί ποιος εμπιστεύεται τους έλληνες;). Έχουμε εμπιστευτεί την απόδοση δικαιοσύνης στην TV. Την εξωτερική μας πολιτική στους ευφάνταστους παππάδες. Το κράτος πρόνοιας στα Reality.

Σε όλες τις εκφάνσεις του ιδιωτικού και δημόσιου βίου μας λοιπόν μόνο παραχωρούμε αρμοδιότητες παραδεχόμενοι de facto πια την πλήρη παρακμή των θεσμών. Την οριστική αποδόμηση του συντεταγμένου Κράτους που τόσο αγαπάμε να μισούμε και που καταφέραμε να το εξευτελίσουμε διεθνώς.

Πέσαμε με λύσσα πάνω σε κάθε έννοια τάξης και πειθαρχίας, διαλύσαμε και γελοιοποιήσαμε τους νόμους μας είτε φοροδιαφεύγοντας είτε ανοικτά σπαταλώντας το δημόσιο χρήμα για να καταλήξουμε τελικά οριστικά θεσμικά και πολιτικά υποτελείς.

Στον Επιτάφιο του θουκυδίδη ο Περικλής με υπερηφάνεια δηλώνει πως οι Αθηναίοι σέβονται και προστατεύουν τους Νόμους που είναι εγγύηση της ελευθερίας και της Αυτονομίας της Πόλης.

Εμείς οι σύγχρονοι καμαρώνουμε όταν με μικρο ή μεγαλο λαμογιές εξαπατήσουμε το δημόσιο.

Ανίκανοι, Απρόθυμοι, Αδιάφοροι, Ανεύθυνοι, Απείθαρχοι και Πειθήνιοι, Ευνουχισμένοι Έλληνες.